Na prawicy, jak wiemy, trwają ruchy zjednoczeniowe. Solidarna Polska dogaduje się z Prawicą Rzeczpospolitej, a jak piszecie, grupy wolnościowe i narodowe jednoczą się wokół sprzeciwu wobec przyjęcia przez Polskę euro.

Tymczasem na lewicy trwa walka o hegemonię. Z jednej strony mamy "stary" SLD, a z drugiej "nowy" Ruch Palikota. SLD jest na razie w defensywie, zbiera się po wyborczej porażce. W oczy zagląda mu widmo utraty członków, zwolenników, znaczenia. Ma jednak doświadczonych działaczy, a jeden z nich został właśnie tymczasowym szefem SLD.

Image: Christian Meyn / FreeDigitalPhotos.net

Leszek Miller, który w chamski sposób opuścił Polską Lewicę, ma za zadanie odbudować Sojusz. Czy mu się uda? Wątpię, na razie, wlał optymizm w serce kadr i wypowiedział zimną wojnę partii Janusza Palikota.

Ten z kolei próbuje przejąć rząd dusz na lewicy i ciśnie SLD ze wszystkich stron. Ma przewagę świeżości, nowości i dynamiczności. Jednak ostatnie wyskoki z legalizacją narkotyków, czy "szpiegami" z PiS go ośmieszają.

Małe i duże zjednoczenie

W oku lewicowego cyklonu znajduje się lewicowy plankton. Ostatnio Leszek Miller spotkał się z kilkoma partia, związkami i organizacjami. Byli stali bywalcy: Unia Pracy, Zieloni 2004, Partia Kobiet, OPZZ, Krajowa Partia Emerytów i Rencistów, Partia Regionów... Do wyboru, do koloru. Nic ze spotkania nie wyszło konkretnego i miało wymiar tylko PR-owy. Niestety Leszek Miller jest zwolennikiem małego zjednoczenia SLD + Inni. Szczerze mówiąc, marnie to widzę.

Zupełnie inny pomysł miał Aleksander Kwaśniewski, który liczył na zjednoczenie całej lewicy. Podobną inicjatywę popiera Unia Pracy. Palikot wydaje się być zwolennikiem takiego pomysłu. Chce organizować kongres lewicy w przyszłym roku i skupić wokół siebie najważniejsze jej siły. Na razie wszystko wskazuje, że mu to wyjdzie.

Warto jednak przypomnieć: "You can plan a pretty picnic / but you can't predict the weather".

Najmniejsze zjednoczenie

Na koniec wzmianka o bardzo małej lewicowej inicjatywie. Wspomniana Polska Lewica łączy siły z włocławskimi małymi organizacjami. Na razie tę partię omijają zabiegi, i Palikota, i Millera.

* * *

SPIS PARTII

Zostań FANEM NA FACEBOOKU

Wróć na STRONĘ GŁÓWNĄ bloga

Można komentować bez logowania. Plankton nie zna ograniczeń.

Pierwszym krokiem do otrząśnięcia się z wyborczej porażki był wybór nowego szefa klubu parlamentarnego SLD. Wybrano polityka, który wniesie trochę świeżości w tę gnuśną partię, swoją młodzieńczą energią tchnie ducha w skostniałe struktury, charyzmą porwie za sobą młodych, odbierając tym samym wyborców Ruchowi Palikota. Pokaże, że w polityce może być inaczej niż przez ostatnie 20 lat. Wybrano... Leszka Millera, który triumfalnie wkracza w 4. dekadę swojej politycznej aktywności.

Dla przypomnienia, to jego pierwszy sukces od 2004 roku, kiedy to weszliśmy do UE. Ostatni rok negocjacji prowadził jego rząd, więc część zasługi należy się jemu. Potem była równia pochyła: niewystawienie w wyborach w 2005 roku, kompromitujący start z list Samoobrony w 2007, katastrofa jego nowej partii - Polskiej Lewicy. Tylko dzięki przychylności Grzegorza Napieralskiego udało mu się powolutku wrócić do SLD, przy okazji olewając swoich kolegów z PL. Powrót jednak mu się udał. Jestem na 66,6 proc. pewien, że to on zostanie liderem Sojuszu.

SLD ma teraz trzy wyjścia. Może zakopać się na swoich pozycjach, co zadowoli aparat partyjny i czekać, aż Palikot zniknie sam lub z pomocą PO. To jednak najpewniej zakończy się ewaporyzacją partii. Może podjąć walkę z Palikotem o lewicowy elektorat, ale jednocześnie nie reformując ugrupowania. To wyjście zapewne wybierze Miller.

Trzecim wyjściem jest wielki kongres lewicy z udziałem SLD i mniejszych planktonowych partii. Zaczynając od Zielonych 2004 (skrzydło ekologiczne), Partii Kobiet (skrzydło feministyczne), OPZZ (skrzydło społeczne), Krytyki Politycznej (skrzydło intelektualne), Partii Regionów (skrzydło rolnicze), a kończąc na Unii Pracy (mają kasę). Na to może, ale nie musi pójść Miller. Z tego rozwiązania na pewno skorzystałby Ryszard Kalisz.

Taka konfederacja lewicy, to powrót z udanego projektu z 1991 roku. Pozwolił on wtedy postPZPR-owcom wejść do politycznego mainstreamu i 2 lata później wygrać wybory. Czy teraz wyjdzie? Zmiana zawsze jest lepsza od zastoju. Jest szansa na wygraną, ale można też przegrać. Zastój gwarantuje tylko tę drugą możliwość. Zastój gwarantuje Miller.

PS. powstała Radykalna Partia Posthipsterska. Plankton polityczny został 13. posthipsczłonkiem.

                                               * * *

WYNIKI WYBORÓW DO SEJMU I SENATU PEŁNY SPIS

SPIS PARTII

Zostań FANEM NA FACEBOOKU Wróć na STRONĘ GŁÓWNĄ bloga

Można komentować bez logowania. Plankton nie zna ograniczeń.

Grzegorz Napieralski i jego partia wyssali już prawie wszystkie żywotne soki z polskiej lewicy. To Napieralski mógłby powiedzieć: "I drink your milkshake". Doprowadzili w ostatnich dniach do ostatecznego rozkładu SdPl. Oficjalnie z nimi jest już Zdzisława Janowska. Grażyna Ciemniak z szelmowskim uśmiechem mówiła w TVP, że z SLD już się dogaduje. Z nią jest o tyle łatwiejsza sytuacja, że nie było jej w SdPl.

Po świętach nie będzie już zapewne koła borowików w Sejmie, a w maju mieli omawiać przygotowania do wyborów. Nie będzie jednak nad czym dyskutować. SLD w ogóle nie myśli o jakiejkolwiek koalicji, a borowiki same nie są w stanie nic zdziałać. Co prawda, Polska Lewica na swoich stronach sugeruje, że będzie się z SdPl-em dogadywać w tej sprawie, ale razem nie zdziałają dużo więcej niż osobno.

Wydawać się może, ze plan Wojciecha Filemonowicza nt. aliansu z PO jest teraz jedynym wyjściem. Z tym, że oni raczej poprą pojedyncze osoby. Właściwie na pomoc może liczyć tylko Marek Borowski, jako kandydat na senatora. PO ma w Warszawie 3, z czego jeden nie będzie startował.

W temacie SdPl SLD ma już posprzątane. Niezłym prezentem dla tej partii jest również propozycja Unii Pracy nt. zjednoczenia. Wyśmiali unitów ws. zmiany nazwy na Sojusz Ludzi Pracy, ale chętnie wezmą te kilkaset działaczy. Nie będzie również kombinowania z nazwą komitetu wyborczego, a zjazd zjednoczeniowy na jesieni to dobry chwyt marketingowy.

Tak więc napieralczycy na lewo mają tylko Polska Partię Pracy. Liderzy PPP objeżdżają już Polskę, lustrują struktury i zdobywają wyborców. Ze względu, że z roku na rok mają coraz lepsze wyniki, to w tym roku może nas czekać niespodzianka.

Pod wpływem "Aż poleje się krew", który ostatnio oglądałem, pozwolę sobie dodać komentarz muzyczny.

Zostań FANEM NA FACEBOOKU Wróć na STRONĘ GŁÓWNĄ bloga

Można komentować bez logowania. Plankton nie zna ograniczeń.

Jakie jest prawdopodobieństwo, by lider-założyciel partii uciekł do innego ugrupowania, pozostawiając swoich ludzi na pastwę losu? Jakie jest prawdopodobieństwo, że kolejny przywódca starający się odbudować partię został aresztowany za przekręty? Zapewne mniejsze niż to, żeby kojot złapał strusia  pędziwiatra.  Niestety wszystkie te nieszczęścia zdarzyły się Polskiej Lewicy.

Partia ta miała już na początku spory balast w postaci swojej planktonowości, ale jeszcze Leszek Miller dorzucił jej więcej ciężaru. On sam nie był zbytnio popularny, program Polskiej Lewicy, który współtworzył, nie różnił się znacznie od SLD-owskiego, a w dodatku partia chciała zagospodarować nieistniejącą niszę. W konsekwencji w sondażach nawet o nią nie pytali.

Gdy w SLD nastały zmiany, Leszek Miller zaczął się podlizywać Napieralskiemu i pozwolili mu, po ukorzeniu, wrócić do macierzy. Bez wahania porzucił Polską Lewicę, nie starając się nawet o partyjną fuzję, i z częścią działaczy opuścił stan planktonowy.

Jacek Zdrojewski postanowił walczyć dalej. Ale pech Polskiej Lewicy był nie do przełamania - kolejne wybory okazywały się porażką. Dziś natomiast Zdrojewski został aresztowany. Może być jeszcze gorzej?

Problemy są również o Demokratów i SdPl

Zostań FANEM NA FACEBOOKU Wróć na STRONĘ GŁÓWNĄ bloga

Można komentować bez logowania. Plankton nie zna ograniczeń.

Zacznijmy od radosnych apektów startu planktonu w tych wyborach. Polska Partia Pracy odniosła w nich największy sukces na lewicy. Udało się zebrać podpisy i wystawić listy we wszystkich okręgach. Żadnemu planktonowi to się nie powiodło.

Wynik skromny, ale może cieszyć. Po raz pierwszy udało się im przekroczyć 1 proc. poparcia i wprowadzili sześciu radnych. Dostali przy tym kilkadziesiąt tysięcy głosów więcej. Gratulujemy.

Powiódł się również sojusz SLD z Zielonymi. Zdobyli oni 5 mandatów w tym dwa wojewódzkie. W Warszawie z Mokotowa wszedł Krystian Legierski. W tym przypadku to raczej on wyciągał listę, a nie tylko korzystał z szyldu partyjnego. Unia Pracy zdobyła jeden mandat wojewódzki - zdobył go szef partii - Waldemar Witkowski. Jak poszło Partii Kobiet? Na razie nie wiem. Ale sądzę, że i ona zdobyła coś.

Dużo gorzej poszło SdPl. Chyba tylko pani Jolanta Banach zdobyła mandat - radnego gdańskiego. Będzie jedyną reprezentantką lewicy tam. KWW Lewica poniósł klęskę - nigdzie nie przekroczono progu. Podobnie jak w miastach. Z tego co gadałem z przedstawicielami tej opcji, to panuje tam nastrój rozgoryczenia i rezygnacji. Partia najpewniej się rozsypie - ludzie odejdą, struktury upadną, politycy uciekną, gdzie indziej. Trzeba tylko poczekać na koniec dotacji. Podobnie będzie w Polskiej Lewicy. Unia Lewicy pozostanie w wegetacji.

Na razie nad lewicowym planktonem zapadła noc i tylko kilka gwiazdek rozbłyskuje. Żadna z partii nie pokazała, że może samodzielnie dysplanktonowić się. Dobrym pomysłem jest sojusz z SLD. Jak na razie nie widać chęci unifikacji. Szkoda tylko, że tak zatraca się samodzielność.

Zostań FANEM NA FACEBOOKU Wróć na STRONĘ GŁÓWNĄ bloga

Można komentować bez logowania. Plankton nie zna ograniczeń.